De archieven

Fast 500- part two

Fast 500- part two

Wakker worden in Parijs is tof. Hop hop. Douchen, aankleden en ontbijten. Ontbijt is overigens heavenly. Mocht je in Parijs zijn en logeren in hetzelfde hotel (op aanvraag details beschikbaar), dan moet je naar dat mannetje lopen die achter de pannen staat (duh). Je zegt: ‘ Je voudrais une omelette’. Dan vraagt hij wat je er op wil en dan zeg je alles. Met dien verstande dat je maar een klein beetje kaas wil. Echt GE-WEL-DIG. Hoef je de komende zes uur niet te eten. Ik maakte in eerste instantie de vergissing om ‘une omelette nature’ (dat is zonder iets erin of erop, zeg maar plain) te vragen. Ik zag de omelet van de husband en zei: ‘ Je voudrais une omelette, comme ça.’ Hij kon er gelukkig om lachen.

Daarna door. De stad in. We zijn vaker in Parijs geweest, dus we wilden niet naar de standaard dingen. We hebben gezwaaid naar het Louvre, Musée d’Orsay (waar overigens een prachtige tentoonstelling van Degas hangt) en Musée d’Art Moderne. We hebben gestruind langs de Seine. Om vervolgens door te slenteren naar Saint-Germain-des-Prés. We werden een beetje verliefd op deze zesde en zevende arrondissement van Parijs, aan de linkeroever van de Seine. Met kleine winkeltjes, ateliers en boekenwinkels. Heel veel boekenwinkels. Hier in Nederland zouden ze allang uit de running zijn gegaan, maar daar bestaan ze nog. Voor de vintage (oftewel tweedehands kleren) liefhebbers is deze wijk een kleine hemel op aarde. Op een gegeven moment werd het te koud en zochten we een plekje om een hapje te eten. We hebben geleerd om de meest aftandse zaak te zoeken, waar alleen Franse mensjes zitten. Het eten zag er niet uit. Alsof het op je bord gekwakt was, maar het was lekker! De beste salade geitenkaas die ik dit jaar heb gegeten (en die eet ik zeer regelmatig, je mag me er zelfs voor wakker maken).

Met de uber weer naar het hotel om vervolgens ons klaar te maken voor de avond. Tussendoor werkt de husband nog even. Mijn wederhelft had bij vertrek plechtig beloofd dat hij zijn oranje pak niet zou aantrekken. Werd ik heel gelukkig van. Met zijn schoenen met koeienprint zag hij –al zeg ik het zelf- er zeer goed uit.

Beneden in het hotel hebben we met de Nederlandse finalisten een borrel gedronken. Verhalen werden er uitgewisseld over ‘het inchecken’. Het was bij hen ook verkeerd gegaan. En we kwamen erachter dat ik bij compleet iemand anders was geplaatst. Uiteindelijk konden we er met zijn allen heel hard om lachen.

En door. Door naar ‘Péniche Pavillon Seine’ voor ‘een Cruise on the Seine’. Wow wat mooi. Knijpt af en toe in mijn eigen hand om te beseffen dat we dit allemaal meemaken. De uitreiking volgt. De husband eindigt op plaats 50 van de 500.  Een toetjesfestijn begint rond 00.00. Ik kan niet meer. Ik ben op. Gelukkig heeft Mark dat ook. We lopen terug naar het Hotel. Langs een verlichte Eiffeltoren. Prachtig. Had ik gisteren gemist. Maar wat is hij mooi. Allemaal gelukkige mensjes die elkaar aankijken. De wereld is even goed. Morgen gaan we weer naar huis, maar nu staat de tijd even stil.

‘Partir c’est mourir un peu.’

Einde part two

Geen reactie's

Geef een reactie