De archieven

Het verhaal achter een plaatje..

Het verhaal achter een plaatje..

Wat zie je als je dit plaatje ziet? Woorden als: wow, wat gaaf, en jaloers, komen in je op Ik bedoel het is hier 27 graden of warmer. We zien de meest gave dingen. En je hebt hier zon, zee en strand. Maar wat er eigenlijk gebeurt krijg je niet mee. Lijkt me goed om te delen.

Deze dag werden we met een kater wakker. Een kater nadat we de dag ervoor gewoon k.. nieuws hadden gekregen. Slapen ging tot die nacht goed, maar vannacht hadden we gewoon but geslapen. En slaap is voor mij wel een dingetje. Eigenlijk wil je die dag achter een schermpje in bed doorbrengen. Maar we slepen ons uit bed, gaan hardlopen, om vervolgens met de kids naar ‘Boulders beach‘ en ‘Cape Point‘ te gaan.

Boulders Beach = pinguïns en Cape Point = Kaap de Goede Hoop = gewoon gaaf.

Na een uur rijden komen we aan bij Boulders Beach. Het waait hard, net geen storm dat niet. 40 knots krijgen we te horen. Omdat het tijd is om iedereen te voeren, bezetten we een restaurant. Iedereen is naar binnen gevlucht, dus wij zitten buiten. Een beetje storm doet ons niet wat. Ha!

Dan krijgt de man een berichtje. Een grote storing op het werk. Een storing waar zij zelf niks aan kunnen doen. Veroorzaakt door een toeleverancier. Hij haakt af. Ik probeer te doen alsof er niks aan de hand is. Na 30 min haakt de man weer aan. Hij doet hard zijn best. We betalen en gaan pinguïns bekijken. Ze zijn geweldig. We genieten even.

Dan door naar Cape Point. Een bijzonder mooie weg rijdt er naar toe. De kids maken ruzie in de auto over wie er foto’s mag maken. Ons lontje wordt korter. We zien borden met ‘watch out for crossing baboons en dan ‘echte’ baboons, met een baby’. Wow.

Dan crashed het internet. De man krijgt geen updates meer van het werk. Dapper hij is en zegt:’ ik kan toch heel weinig hier doen’. We lopen naar het zuidelijkste puntje van Zuid-Afrika. Met knorrige kinderen. Waarom gaan we niet met de ‘Funicular’. ‘Moeten we dat heeeeele stuk lopen’. ‘Dit is geen avontuur’, zegt de dochter. Op een echt avontuur zie je veel meer. Ik leg uit dat dit heel bijzonder is. En probeer heel hard haar te overtuigen om te genieten. Maar ik herken mezelf op die leeftijd. En dan zit ze nog niet in de pubertijd. We drinken nog wat en rijden dan naar huis. Nog steeds geen internet, dus we rijden op gevoel en borden naar huis.

We zijn thuis. De winkels zijn dicht. We hebben amper eten in huis, dus we worden creatief. Worstjes met meloen it is. De storing is nog niet opgelost. Thuis hebben we internet. Dus de man gaat in actiemodus. Tot diep in de nacht. Ik doe leuk mee. Probeer zoveel mogelijk er te zijn en te helpen. Om 1.16 krijgen we het ‘ok’ signaal. We slapen tot 4h. We werken  en slapen nog wat. Vanaf 8h zijn we weer ik werkmodus. Wow, wat een geweldige collega’s. Dit is wel heel bijzonder. Wat is het mooi – dat ondanks de meest rottige situatie- om te zien hoe men er is. Gewoon geweldig. Geen woorden voor. Tot 15h die dag wordt er nog gewerkt.

Dan naar het strand. Big Bay. Ons strand. En dan besef ik me. Het is 27 graden, ik lig op het strand en mijn kids zwemmen in de zee. Ik knijp mezelf.

Geen reactie's

Geef een reactie