De archieven

Thuis

Thuis

En dan ben je thuis. In je eigen huis. In je eigen bed. Ondanks het slechte weer, heel fijn.

De buren, de vrienden, onze familie. Allemaal weer in de buurt. Maar wat ik het meest heb gemist is de onbezorgdheid.

Ik was weer eens eigenwijs. Ik loop al een week met een blaasontsteking. En de mensjes die mij kennen weten dat dat bij mij meestal niet zo goed afloopt. Ik heb een keer met een heeeeeel zwaaare nierbekkenontsteking in het ziekenhuis gelegen, omdat ik te laat was en eigenwijs.

Dit keer was ik net iets minder eigenwijs. En vroeg ik aan mijn zus, hoe lang ik zonder antibiotica er mee kon doorgaan. Verkeerde vraag. Waardoor ik binnen een uur bij de huisartsenpost een kuur kon ophalen. We moesten even wachten. De man komt binnen. Ik zei: ‘ga maar vast’. ‘Ik loop wel naar huis’.

En dat deed ik. In mijn eentje, door het park in het donker. Zonder enige vorm van angst of zorgen.

Binnen 20 minuten was ik thuis.

In Kaapstad (of Blouberg waar wij zaten), is dit een luxe. De huizen zijn mega goed beveiligd. Zoals ik al eerder zei: ‘Alcatraz is er niks bij’.  In je eentje na 20.30 alleen over straat lopen, wordt niet geadviseerd. Ook de husband niet. Boodschappen doe je het liefst met de auto. En voordat je je weggaat, moeten alle ramen, deuren, hekken dicht en het alarm erop gezet worden. Soms vergeet je dat even, waardoor het alarm afgaat. ‘Och’, denk je. ‘Wat stom’ en je drukt snel op het knopje. En je gaat verder met het uitpakken van de auto. We wilden -nog geen vier minuten later- de kids net door de wasstraat halen. Klop Klop. ‘Armored Securtity’ staat voor de deur. En dan hebben we het niet over een ‘gewone meneer’. Nee, deze was goed bepakt en bezakt. Had ik gezegd dat hij binnen vier minuten voor de deur stond.

We keken elkaar aan. Hij kon er gelukkig om lachen.

Gisteren toen ik terug liep, in mijn eentje, heel fijn. Nederland is zo gek nog niet. Groningen al helemaal niet.

Geen reactie's

Geef een reactie