De archieven

Vier

Vier

Mijn oudste telg is 10 jaar geworden. Tien jaar geleden had ik een heel klein mannetje in mijn handen. Tien jaar geleden werd ik moeder. De golf van liefde die ik toen ervoer was overweldigend. Zo overweldigend dat ik het eigenlijk niet kan beschrijven. 

Ik wist al op jonge leeftijd dat ik moeder wilde worden en dat ik veel kinderen wilde. Na de eerste volgde al snel de tweede. Deze combinatie zorgde ervoor dat ik wel drie keer moest nadenken over de derde. Maar ook hiervoor gold dat ik een oergevoel had. Die derde moest er komen. Na wat onderhandeling met de man -ik was verantwoordelijk voor alle poepluiers- gingen we ook voor de derde. 

Op een gegeven moment gaan alle kindjes naar school. Had ik op de woensdag tijd voor mezelf en werden ze zelfstandiger. Geen poepluiers meer. Maar ik miste iets. Die baby fase. Ik heb daar wat mee. Ik word gelukkig van een baby. En zo begon het. Ik moest afscheid nemen. Afscheid nemen van een fase. Maar ik ben nu twee jaar verder en ik word nog steeds in mijn dromen achtervolgd door de vierde telg. Ik bedenk dan allerlei redenen waarom het kan.

En dan word ik wakker. Bedenk ik me hoe dankbaar ik ben met drie gezonde kindjes. Dat ik het allemaal redelijk kan bolwerken. Dat sommige fases  – 1.5-4 jaar- gewoon heel hard werken is. Ik kan het rationeel een plek geven. En dan pak ik de strip. Kijk naar de juiste dag en neem de pil.

Geen reactie's

Geef een reactie