De archieven

‘Knorrig’

‘Knorrig’

Ik was ziek. Ik kon mijn werkzaamheden beperkt tot niet uitvoeren. Slapen was een uitdaging. Wat was er gebeurd?

Ik ging naar de tandarts. Een kies die al jaren aan het zeuren was, speelde weer op. Een kort bezoekje aan mijn tandarts werd een wortelkanaalbehandeling. Mijn geweldige tandarts was tevreden. Ik mocht over een aantal weken terug komen voor een tweede sessie. Ik had niks gevoeld en de verdoving deed zijn werk. Maar ondanks zijn geweldigheid, had ik de pech om de 1 op de 100.000 complicatie te krijgen: een onsteking in de kaak of wortelpunt (er is nog discussie wat het precies is).

Na twee dagen pijn en niet slapen, zit ik weer in zijn stoel en mocht ik naar huis met een antibiotica kuur.

Je komt thuis en je bent ziek. Maar dit is mijn ‘woensdag’ . Mijn dag dat ik dienst heb bij ‘taxicentrale Vletter’. De woensdag dat mijn huis vol zit mijn kindjes. De man doet zijn ‘super hero’ pak aan en neemt mijn dienst over en verdeelt de kindjes onder de verschillende huizen.

Fijn zou je denken. Je kruipt lekker in bed, zet Netflix aan, een combinatie van pijnstillers in je lichaam en klaar.

Maar nee. Ik heb naast de ‘wijnfluisteraar’ ook nog de ‘controlemonster’in de aanbieding. Hoewel ik haar de afgelopen jaren redelijk op de achterbank heb kunnen zetten, wurmde zij die dag weer achter het stuur. Ik vind dat ik alles moet kunnen, ook al ben ik ziek. Schuldgevoel werd aangepraat en dit maakte mij -zoals mijn dochter het zo prachtig zei- drie dagen ‘knorrig’.

De antibiotica sloeg aan. Ik vond dat het te langzaam ging en had google geraadpleegd -WAT JE NOOOOOOIT MAG DOEN-, dus zat vrijdag weer bij de tandarts. Ik werd gerustgesteld -dat het inderdaad lang duurt- en mocht naar huis. Ik hoefde niet naar de Kaakchirurg.

Zaterdag -lees vijf dagen nadat vastgesteld werd dat ik ziek was- kan ik eindelijk berusten in het feit dat ik ziek ben. Ik keek naar mijn agenda en verplaatste afspraken. Ik zei tegen de man dat ik maandag en dinsdag niet ging werken. En uiteindelijk ben ik donderdag ook nog thuis geweest. De man viel bijna van zijn stoel, want zodra ik enigszins wat kan doen dan zal ik ook weer in actie komen.

Ik berichtte vervolgens een vriendinnetje. Zij moest even klagen, want haar husband had de ‘mannengriep’ Nu staat het ter discussie of mannen echt meer pijn ervaren (lees: dit artikel). Wat wel duidelijk is, is het feit dat ze er anders mee omgaan. De irritatie bij de vrouw ligt denk ik niet bij het feit dat de man ziek is, maar het feit dat dat de man eerder accepteert dat hij even niks kan doen.

Ik kan daar nog wat van leren, denk ik.

Geen reactie's

Geef een reactie