De archieven

FML: Kerstdiner

FML: Kerstdiner

Mijn eerste ervaring met het kerstdiner op school was om te huilen. Ik had slechts 1 schoolgaand kind, dus hoe moeilijk kan het zijn. Pannenkoeken, was de wens van de -net drie weken- vierjarige. Dus ik maakte pannenkoeken. Logistiek een uitdaging met mijn toenmalige werkgever, maar zelfgebakken -daar ging ik dus de fout in, kom ik later op terug- pannenkoeken werden op tijd geserveerd. Op een wit rond bord. De pannenkoeken in originele vorm, zonder toeters en bellen. En toen liep ik met het enige schoolgaande kind naar de klas. Hij had ook gewone kleren aan, had ik dat al verteld? Ik liep naar het schoolgebouw en kreeg al gauw door dat ik de -wat houdt het kerstdiner in memo- gemist had. Je maakt iets super creatiefs, liefst met glitter en lichtjes, op een super versierde schaal en je kind loopt in vol ornaat -in pak met stropdas- de klas binnen. Dat deed mijn kind dus niet.

De jaren die volgde, verliepen minder rampzalig, maar het was nog steeds niet mijn ding. Totdat ik worstenbroodjes ontdekte -die dingen met croissantdeeg- , wat makkelijk te maken is en succes garandeert.

Ik heb al een aantal jaren drie schoolgaande kinderen. Alleen de dochter wordt veeleisender. Bij haar analyse van vorig jaar, kwam zij tot de conclusie dat de worstenbroodjes niet zo succesvol meer waren. Dus zij wilde wat anders. Zelfgemaakte pizza op een gouden bord.

De oudste volgde haar advies, maar de jongste wilde gelukkig gewoon worstenbroodjes. Want why change a winning recipe?

Oh en dit keer was het kerstdiner niet op donderdag, -logistieke hel, want je moest ze om 12h ophalen- maar op woensdag. Daar kwam ik dus maandag achter. Of misschien iets eerder.

Maar pizza. Hoe lastig kan het zijn. Een vriendin zei nog: ‘Je maakt ze toch wel zelf?’

Ik: ‘Natuurlijk!

Dinsdag loop ik met de dochter de winkel in en wij gaan op zoek naar pizzabodem. Die maak ik echt niet zelf. Ik ken mijn grenzen. We hebben haast, want haar broer moet naar judo. Ik zie wat liggen. Pak vier van die dingen en loop naar de kassa.

Ik haal woensdagochtend bij de Xenos nog een gouden schaal, dus aan mijn voorbereiding kan het niet liggen.

Ik pik de kids van school op en per ongeluk zijn het er wat meer mee dan gehoopt, maar ach, ik kan dit.

Ze willen alleen allemaal tosti’s. ‘Ach. waarom niet?’, denk ik.

Na de tosti’s – Ik loop nu al een uur achter op schema- begin ik met de worstenbroodjes. En deze zijn na 40 min werk -waarvan 20 min in de oven- perfect. Ik serveer ze op de schaal en ben zeer content met mezelf. Dan de pizza’s. Vier pizza’s. De dochter helpt en het is een beetje gedoe, maar het lukt ons.

De eerste twee zet ik in de oven. Na 20 min werp ik een blik in de oven.

‘Waarom blijft de bodem zo licht?’ ‘En waarom bolt hij zo op in de oven? Zit er lucht in de bodem?’

Na 30 min begint er iets te knagen en ik loop naar de prullenbak. Haal de verpakking eruit. Ik lees de verpakking: ‘Bladerdeeg’

FML FML FML

Ik roep de dochter. Ik vertel wat er gebeurd is en we proeven het baksel. Het smaakt niet, het smaakt zelfs nergens naar. Ik kijk naar de andere pizza’s die nog moeten. Ik kijk op de klok. De dochter moet nog naar pianoles. Ik bel de man. ‘Help’, zeg ik. Hij: ‘‘hahaha…, ik ben aan het werk, succes :D’’

Ik kijk nog een keer op de klok. Ik kan nu naar de supermarkt nog mini-pizza’s halen. Dan met de dochter naar de pianoles. Vervolgens hebben we nog 35 min om alle pizza’s af te bakken. Ik ren naar de auto. Ik lach om mezelf. Ik lach nog steeds om mezelf als ik sta af te rekenen en vertel de dame achter de kassa mijn verhaal. Ik krijg spontaan een reep chocola van haar. Dat iedereen die daar winkelt dat vandaag krijgt ivm de heropening, laten we voor het verhaal even achterwege.

Ik rij naar huis, pik de dochter op, rij naar pianoles. Probeer niet te laten merken dat de planning enigszins wat strak gaat verlopen. De pianoles wordt iets korter, want de leraar is ziek. ‘Yes!’ denk ik. 5 min extra. Bij thuiskomst verzoek ik de kindjes hun kleren aan te doen -nee die van mij willen nog steeds niet in pak of vol ornaat- en gooi de pizza’s in de oven.

17.01 stappen we in de auto. Drop de kindjes voor school af, want ik kan geen parkeerplek vinden. Zweer aan hen dat ik zo kom, parkeer de auto uiteindelijk en kan ze nog net een kus geven voordat de deur dicht gaat.

18.34 halen we ze op. Ik kon weer geen parkeerplek vinden. De jongste heeft buikpijn en de dochter is spoorloos. De man heeft zijn target gehaald. Hij moet de oudste en zijn maatje meenemen. Hij kon niet alleen de auto gelijk kwijt, de mannen kwamen als allereerste en gezamenlijk de school uit lopen. Ik dus nog niet. Uiteindelijk vind ik mijn dochter. Die trots vertelt dat de pizza’s op zijn. Dat schijnt dus een dingetje te zijn.

Volgend jaar doe ik stokbrood met kruidenboter, schijnt ook een hit te zijn.

Kerstdiner. WTF.

Geen reactie's

Geef een reactie