De archieven

Taco hoest

Taco hoest

Het is nu meer dan 10 jaar geleden. Tien jaar geleden dat ik de Taco hoest kreeg. Deze liefkozende titel gaven we aan de Mexicaanse griep.

Ik check mijn agenda. Ik zie dat ik op 27 oktober 2009 een aantekening had staan dat ik de huisarts moest bellen. Onze -op dat moment enige telg- was ziek. Ik voelde me ook niet helemaal geweldig, maar als ouder kun je niet echt ziek zijn. Tenminste dat dacht ik.

Een afspraak bij de huisarts werd gemaakt. Daar zat ik met dat kleine mannetje op schoot. De huisarts keek alleen maar naar mij. Ik weet nog dat ik dacht. ‘Joe! Wil je wel wat aandacht aan dat kind van bijna een jaar geven!’

J. met de taco hoest

De vraag der vragen werd gesteld: ‘Hoe voel jij je?’

Ik: ‘Ach, beetje verhoging, niet iets wat met paracetamol opgelost kan worden’

Huisarts: ‘Ik ga toch even wat bij je afnemen’

En zo werd bij mij vloeistof afgenomen en opgestuurd naar de GGD. Ik kreeg op mijn hart gedrukt dat dat kleine mannetje aan de betere hand was, maar dat ze wel flinke zorgen over mij hadden. Dit gezien mijn medische geschiedenis. 

Ik weet nog dat ik zei: ‘Maar volgende week moet ik mijn griepprik halen?’

Huisarts: ‘Dat doen we dus maar even niet’

Dat zal, dacht ik. Maar dat kan nu even niet. Ik was immers 20 weken zwanger van de tweede. We hadden net onze huur opgezegd en moesten binnen een maand verhuizen. IK KAN NU NIET ZIEK WORDEN! In de hoop dat als je het vaak genoeg zegt, dat je het ook niet wordt.

Ik had blijkbaar geen super powers en werd heel ziek. Een avond -volgens mij de vrijdag- had ik flinke koorts en na overleg met mijn zus, heeft de man gebeld met de dienstdoende huisarts. Ik herinner me niet alles meer (je gaat ijlen enzo). Zo weet ik dat we twee katten hadden, maar waar ze in die periode waren. Geen idee. Deze herinneringen zijn uit mijn geheugen gewist.

Dus ik heb even wat hulplijnen uitgezet voor de tijdlijn.

In mijn herinnering, belde de huisarts op dat moment naar de GGD om te vragen wat de uitslag was. We kregen te horen dat ik inderdaad de Mexicaanse Griep (H1N1) had. Ik werd in quarantaine geplaatst. Alleen Mark en Julian mochten bij mij komen. En mijn zus, want zij was volgens mij al ingeënt. 

Waar de meeste mensen slechts milde griepverschijnselen ervoeren, ging het bij mij gelijk naar de longen. Ik ben echt wel wat gewend en als er een griep voorbij komt dan krijg ik hem (vandaar de griepprik). Maar deze griep was niet zomaar een griep. Als ik eraan terugdenk, dan herinner ik me vooral de pijn en het niet zeker weten of het wel goed komt. Ik was immers 20 weken zwanger en kon niet alle medicatie krijgen, die noodzakelijk was. De huisarts schreef zoveel mogelijk wat ze kon voor en na twee weken kon ik weer dingen.

Ik weet nog dat ik Prednisolon kreeg en eindelijk een beetje beter voelde. Ik was zo blij dat ik iedereen via Whatsapp dit heugelijk bericht stuurde.

Mijn schoonvader stuurde gelijk een berichtje terug: ‘Yvanka, dit is slechts een paracetamol voor je longen. Je moet wel rustig aan doen’

Waarom ik dit verhaal nu vertel? We hebben een nieuw virus in town. Ik weet dat ik er niet aan ontkom. Dat als deze er is, dat ik hem krijg. Want ik heb drie kinderen. En dat klinkt alsof ik super stoer doe, maar dat doe ik niet. Het is de enige manier dat voor mij werkt. Er nu al vanuit gaan dat ik het krijg. Dat het heel kut gaat worden, maar dat ik het wel kan hebben. Dat ik sterk genoeg ben. Want anders kom ik niet uit bed, blijf ik onder de dekens en plaats mezelf uit voorzorg in quarantaine. Maar ik wil niet uit angst regeren.

Voor de mensen die wel hun handen wassen. En de richtlijnen van het RIVM volgen. Heel veel hartjes:

https://www.rivm.nl/nieuws/actuele-informatie-over-coronavirus

Geen reactie's

Geef een reactie