De archieven

21 maart 2020

21 maart 2020

Het lijkt soms alsof mijn hersenen de werkelijkheid nog niet kunnen bevatten. De snelheid waarin alles gaat, want:

Een aantal weken geleden was ik met een collega een protocol aan het uitschrijven over dit virus. Een week later moesten we het protocol aanscherpen. Een paar dagen daarna dachten we over een’ thuiswerk testdag’. Nog geen uur nadat we het voorstel intern hadden gecommuniceerd werd geadviseerd om -indien mogelijk- twee weken thuis te werken. De scholen bleven wel open. Ik was nog blij, want mijn agenda werd ineens een stuk leger. Ik was oprecht blij. En de scholen bleven in ieder geval open. Deze blijdschap was alleen van korte duur.

Afgelopen zondag werd duidelijk dat de scholen dicht gingen. 

Maandag konden we het schoolmateriaal ophalen en kregen alle kinderen een briefje van de juf en meester mee. Gelijk werd nagedacht over hoe de school in contact kon blijven met de kids en creatieve oplossingen werden aangedragen.

Pianoles werd via Skype aangeboden. De judoleraar houdt iedereen actief via Facebook en Instagram.

Maar en dus: Thuis lesgeven. Dat had ik al geoefend. Easy peasy. Vijf weken lang in Zuid-Afrika. Ik kan dit. Ik pakte mijn planning van toentertijd erbij en ging aan de slag. Ik was alleen vergeten dat:

  1. De man nu ook thuis is.
  2. We allemaal in dezelfde omgeving zitten en minder bewegingsvrijheid hebben.
  3. Werk ietsie pietsie drukker is dan normaal.
  4. Ik me druk ging maken over mondkapjes.
  5. Whatsapp, twitter en het nieuws om de 2 min ontploffen.

De momenten dat ik dacht kilometers te kunnen maken voor het werk -want ze waren met rekenen bezig- werden onderbroken door:

‘Ik ben klaar’ ‘Ik snap het niet’ ‘Mam! …. doet vervelend!’ ‘Wil je dit nakijken?’

Woensdag was de dag dat ik het even stom vond. Vrijdagavond was de avond dat de man het mikpunt werd van mijn frustratie. Dat komt er bij mij namelijk op een niet charmante manier uit. Ik spaar ze namelijk op. Als een bingo kaart.  Want de hele week, denk ik: ‘Iedereen heeft het zwaar’ ‘Dit draagt niet bij aan de sfeer in het huis’ ‘Het komt wel goed’. Sparen is in dit geval geen goed idee. Want -trust me- het komt er vanzelf uit.

Dus ik heb net besloten. Ik leg de lat lager voor mezelf en de rest van het gezin. Ik maak me nog steeds druk over de mondkapjes en dat blijf ik doen. Maar ik laat de kinderen meer los. Kijk niet alles gelijk na en ik vraag om hulp. Ik moet op hulp vragen.

Vliegt het me soms aan?: Ja, want ik moet dit virus echt niet krijgen, niet nu. En liever helemaal niet. Dus ik blijf binnen. Ik ontsmet de deurknoppen en was mijn handen,

Mijn neurotisch gedrag om een routine te creëren laat ik los. Ja, een aantal dingen moeten gebeuren, maar de wereld vergaat niet als dat 20 min later gebeurd of de dag erna. Ik loop ‘s ochtends wel hard en ik krijg meestal wel iemand die met me meeloopt. Dat is voor nu mijn uitje van de dag.

De jongste was er net ook even klaar mee. Hij kroop op mijn schoot en begon te huilen. Via Skype spelen met zijn beste vriend, was leuk, maar ‘ik mis hem zo mama’. De oudste wil naar school. Zijn juf is gewoon de beste. Ik deed leuk mee, maar zijn juf , ja… 

En nu is het zaterdag 21 maart 2020. Een week later en de wereld is iets wat veranderd. Vorige week zat ik nog op Schiermonnikoog met de dochter,  twee lieve vriendinnen en hun dochters. Ik mis hen, ik mis mijn familie, vrienden en collega’s. Ik weet dat het goed komt, en we moeten -zoals mijn zus zegt- de moed erin houden. Dat lukt zoals ze zegt: ‘meestal’.

Geen reactie's

Geef een reactie