De archieven

November in tijden van Corona

November in tijden van Corona

De novembermaand is normaal gesproken een maand waarin ik langzaam in de overlevingsmodus ga. Dit knopje wordt aangezet rond 25 oktober. Iets met verjaardagen, Sint Maarten, Sinterklaas en voorbereidingen op Kerst. Maar dit jaar is het anders. De verjaardag van de jongste telg wordt gevierd, met in achtneming van de regels.

Ik, ik werd op 10 november 2020. Veer-tig. Ik herhaal het nog een keer. Veertig.

Ik word oud. Correctie. Ik ben oud. Mijn jongste is acht en mijn oudste bijna 12. De dochter -van 10- is aan het pre-puberen, al vindt ze zelf soms van niet.

40 in tijden van Corona. Het kan zomaar een boek zijn.

En nu.. Nou.. het valt mee. Mijn ouders zijn op de koffie geweest. Twee collega’s stonden met grote ballonnen, taart, kadootjes en bubbels voor de deur. Ik ben ’s ochtends ontzettend verwend door man en kindjes. Het huis werd versierd. Mijn telefoon ontplofte. PostNL had een top dag! En ons huis werd voorzien van bloemen. Dat was mijn dag. Meer kan ik er niet van maken. Oja. Ik heb ook nog gewerkt.

Dat was 10 november. Ik had dit enigszins verwacht en in september had ik een weekend Schier geboekt. Ik vind mezelf briljant.

Vrijdag 13 november begint met het vinden van de koffers. Nadat het stof ervan ontdaan is breng ik ze naar de kids. Die worden er niet warm of koud van en ik roep nog dat ik ze niet ga inpakken. Ik werp nog een blik in de kamer van de dochter en herhaal de volgende mantra: ‘Ik hou van mijn dochter’. Ik leg schone was in de bak met de rest van schone was in haar kamer. Deze is voller dan haar kledingkast, maar ik weiger het op te vouwen. Gewoon uit principe. En dan zie ik een lege snoepverpakking. Woensdag was Sint Maarten. Hoe had ik dat kunnen vergeten. Nog meer lege snoepverpakkingen. Ik probeer de bron te vinden. En na 3 min heb ik het gevonden. Haar broers hadden de opbrengst netjes ingeleverd, maar zij had bedacht dat ze het wel naar boven kon nemen. Ik moet haar toch nog uitleggen, dat ze betere verstopplekken moet vinden en zich van het bewijs moet ontdoen. Ze mag zelf haar koffer pakken, maar deze zal nog wel worden geïnspecteerd. Ze heeft nogal de neiging om haar halve slaapkamer mee te nemen. Haar broers nemen – heel stereotype- twee (onder)broeken en twee t-shirts mee en zijn dus met 5 minuten klaar.

Dan gaan we richting boot. We eten kibbeling in de haven en we zitten natuurlijk veel te vroeg op de boot.

We vertellen niet over het incident. Het incident dat mijn e-tickets niet worden herkend door de scanner. Ik onrustig word, het zweet langzaam bij mij uitbreekt en iedereen inclusief de meneer bij de poort ongeduldig wordt. Een handscanner is de oplossing en de meneer wordt hartelijk bedankt.

En dan zijn we daar. Op Schier.

Schiermonnikoog was zoals altijd fijn. Je hoeft niks, maar je kan ook niks.

Ik kan er wel aan wennen denk ik. November 2020. Je was en je bent zo slecht nog niet.

Geen reactie's

Geef een reactie