De archieven

RECALCITRANT!

RECALCITRANT!

Voor het geval we dit later terug lezen. Het was een week waar Biden en Harris zijn geïnaugureerd. En ik dus meerdere tranen -van vreugde- liet gaan. De week waar de uitrol van inentingen niet heel soepel verliep. De besmettingen te langzaam dalen en we nu een avondklok hebben. Nu ben ik van nature geen avondmens, dus ik heb er niet zoveel problemen mee. Daar dachten vele andere mensen helaas heel anders over. We zagen rare verontrustende beelden van ‘demonstranten’ die een spoor van vernieling achter zich lieten in Urk, Eindhoven etc. Zij die hun emoties blijkbaar niet op een andere manier konden uiten. Natuurlijk was en is iedereen hier verontwaardigd over en ik ook! Maar met alleen afschuw winnen we de oorlog niet.

Het was ook de week dat mijn jongste recalcitrant gedrag ging vertonen. Of liever gezegd, nog duidelijker liet blijken. Dat heeft hij dus niet van mij en absoluut wel van zijn vader. Hij elke opdracht die uitgevoerd moest worden die niet verplicht was weigerde. Een tekening voor een vertrekkende juf, een aanvullende opdracht zodat hij in ieder geval tot 13h bezig zou zijn, werd met nee beantwoord. En ja, ik heb gedreigd, gevraagd en gesmeekt. Zelfs de opmerking: ‘Hoe zou jij het vinden als je weggaat en je krijgt geen tekening?’, kwam uit mijn mond. Mijn grens lag echter bij ‘Dan maak ik toch een tekening’. Het gevolg is dat hij nu -en in zekere zin wij dus ook- komende woensdag even tekst en uitleg mogen geven bij de juf.

Woensdag was de dochter de ochtend kwijt aan een aanvullend onderzoek bij OCRN (net zo dyslectisch als haar vader, denken we). Daarna was het vaatje leeg. Niet alleen bij haar, maar ook even bij mij. Dus ik riep!: ‘Spijbelmiddag’

De jongste werd nog even voorgelezen door de juf om 12h en verkondigde -eerlijk als hij is- dat we die middag dus spijbelden. Ik scoorde punten. Not.

Donderdag verliep soepel, dacht ik. Totdat ik werd gebeld door de juf van de jongste. ‘Wanneer we de boeken op kwamen halen?’. Ik scroll door de 36 duizend berichten en kon niet achterhalen waar het dit zou moeten staan. En ja, dat ligt aan mij en niet aan de juf. ‘We komen er nu aan!’ ‘Ik ben er nog 10 min’, hoor ik nog net. ‘We zijn er met vijf!’ antwoordde ik.

Ik ben sinds die donderdagochtend trotse eigenaar van een tijdelijke kroon (op mijn kies), dus mijn outfit was op die ingreep aangepast (je mag zelf een voorstelling maken). Eise had natuurlijk zijn onesie en slippers aan. De deur was dicht, maar de juf had ons gespot en de boeken werden nog net niet naar beneden gehengeld. Ze bracht het heel lief naar Eise die buiten op haar stond te wachten. Eise stapte weer in de auto en zei: ‘ik ben vergeten juf chocola te geven (dat was mijn zoenoffer).’ Ik moest glimlachen. Zo’n dag dus!

Vrijdag mocht ik gelukkig naar kantoor.

Zaterdag zouden we Nienke en Elwin weer zien, maar ook dat mocht niet meer. Een etentje met vrienden werd om diezelfde reden gecanceld. Leuk? Nee. Stom? Zeer zeker. Maar, nu hebben we lekker eten voor een leger voor ons twee. Behalve dat ik niet met links mag kauwen en vooral vloeibaar moet eten.. (Jeweetwel tijdelijke kroon;)

En dan een nieuwe week. De maandag. De dag waar alles gepland wordt. Waar Robin meteen aan haar tekenopdracht begint. En daar de hele ochtend zoet mee is. Wij erachter komend dat Juul zijn klasgenoten toch wel heel erg mist. (Hij mocht nieuwe boeken halen en we kregen direct extra kinderen mee naar huis.) En Eise al drie weken zijn rekenwerk niet nakijkt.

Recalcitrant. Van wie zouden ze het hebben?

Geen reactie's

Geef een reactie