De archieven

Beiroet

Beiroet

Ik denk dat het drie maanden geleden was. Ik, Minke en Courtney waren aan het lunchen. Ik was vooral benieuwd naar de vakantieplannen van mijn vriendinnen en met name Courtney. Courtney vliegt namelijk meestal naar plekken die niet echt voor de hand liggen. Ze vertelde dat ze naar de VS ging om familie te bezoeken, een trip naar Ierland -ook nog niet heel spannend- en naar Beiroet. Daar ging ze drie weken werken. En ‘out of the blue’ kwam de vraag: ‘anders komen jullie ook’. Zonder dat ik daar maar ook een moment over na moest denken zei ik volmondig ja.

Een week later spraken we weer af, -verstandig als ik ben- had ik mijn laptop bij mij en werden er tickets geboekt. No way back. Met in mijn achterhoofd deze quote: “In the end, we only regret the chances we didn’t take”

De dagen werden weken en de weken werden maanden. Ik ging met de leukste kinderen en liefste man (ik weet het bakje), drie weken naar Frankrijk.  Bij thuiskomst was ons huis een kleine hemel. Eigenlijk ben ik stiekem een vreselijke huismus, die na twee weken weer naar huis wil. De week die volgde werd er gewoon gewerkt en werden 36 afspraken in 1 week gepropt. 

12.33, de donderdag voor vertrek krijgen een Whatsapp berichtje van Courtney: ‘Ladies can you possibly bring around 100 euros worth of ibuprofen, paracetamol an naproxen with you? I will transfer the money. It’s for a friend who works at an NGO and the will distribute them to the elderly.’

Tijdens de stand-up van het werk, maak ik nog een grapje dat ik een miljoen miljard aan medicijnen langs de douane ga krijgen. Maar stiekem was ik ook wel een beetje bang. Ik check bij Courtney en zij zegt (geruststellend): ‘it’s fine to bring that much!’

Minke haalt dus een miljoen miljard aan paracetamol en de volgende dag zorg ik dat de helft in mijn rugzak verdwijnt. We zijn allebei neurotisch vroeg bij Schiphol, waar het wonder boven wonder rustig is en na 20 min staan we bij de Douane. ‘This is it!’  De eerste tas gaat zonder problemen naar de juiste uitrolbaan (noem je dat ding zo?). De tweede wordt eruit gepikt. Blijkbaar geeft de Ipad van mijn reisgenoot de verkeerde vibes. Mijn tas kwam zonder enig probleem erdoor, maar mijn accessoire vond het nodig om ergen achter te blijven hangen, maar ook die kwam mee.

Dus met een miljoen, miljard aan paracetamol haalden we koffie. Het voelde onwerkelijk, dat we dit gingen doen. En dat gevoel van onwerkelijkheid zal de dagen die volgde de overhand blijven houden.

We landden rond 19.30 en het duurde even voordat we een stempel is ons paspoort kregen -in de rij vroeg iemand? ‘hebben we een visa nodig?- We waren moe, ik was moe, dus dat was een vraag die je liever niet op dat moment wil horen. Ik had een lichte voorkeur voor een bepaalde douane-ambtenaar (de anderen stelden heel veel vragen) en na slechts dik een uur stonden we voor hem met onze paspoorten. Ingestudeerd en alles, beantwoordden we zijn vragen. Wie we zijn, waar we naar toegaan en hoe lang we blijven. Onze namen zijn een uitdaging, ons werk was interessant -of Minke een boek wilde schrijven over hem?- en nee, we gingen niet naar een hotel. Een PCR test volgde, Ik deed mijn mond open, maar de stok verdween slechts 1 keer diep in mijn neus. De keel werd overbodig verklaard. Nu nog de uitgang vinden. Hier liepen we natuurlijk aan voorbij. 50 meter later werden we opgevangen door Courtney. Het was broeierig warm en in het pikkedonker -er is geen verlichting, want geen elektriciteit- reden we naar ons appartement. Mijn eerste indruk? Dit lijkt op Kaapstad. De wijze waarop men rijdt, de omgeving (maar ook weer niet), maar met name de energie. Gesloopt, bestelden we wat eten en kropen we -toch later dan gepland- in bed.

De volgende ochtend stap ik op het balkon. Beiroet is prachtig ‘s ochtends. Maar als je in Beiroet, de straat opgaat, dan valt het op dat veel stoplichten het niet doen. Dan zie je misschien de benzinestrepen en kale schappen in eens goed gevulde apotheken. Libanon was een vakantieoord, een toeristisch mekka, de thuishaven van een bloeiende middenklasse. Nu verkeert het land in een economische crisis die al meer dan een jaar voortwoekert.

Er is geen koffie, dus we gaan gauw op zoek naar een tentje om te kunnen ontbijten. Dit is op loopafstand, maar het is warm en er staat iemand voor onze deur die ons heel graag tegen betaling wil brengen. Daar aangekomen, blijken ze helaas niet open. Als er geen elektriciteit is, dan is het voor hen beter om gesloten te blijven. Gelukkig is om de hoek een plek waar we koffie kunnen drinken en kunnen ontbijten. Hier maak ik kennis met ‘Mint Lemonade’. Intens gelukkig ben ik met deze ontdekking.

‘s Middags moet Courtney werken. Minke heeft via haar Rotary netwerk voor ons een afspraak geregeld met Sona. Zij neemt ons mee op sleeptouw en laat Beirut aan ons zien. Zij vertelt over de geschiedenis en de huidige situatie. Ze vertelt dat dit land nu in een van de ergste economische crises ter wereld zit sinds de jaren 1800. Dus er is een enorme inflatie. Prijzen rijzen de pan uit. Maar de salarissen van de mensen zijn nog maar een fractie waard van wat ze waren. Libanon’s middenklasse, die vroeger groot was, is gewoon weggevaagd. In de rij voor die voedselhulp of benzine staan mensen in Mercedessen, SUV’s, BMW’s, allemaal te wachten. En natuurlijk, dit alles is zo veel erger voor mensen die al arm waren. De kinderorganisatie van de Verenigde Naties, UNICEF, zegt dat meer dan 70% van de Libanezen nu niet genoeg te eten heeft of niet genoeg geld om eten te kopen.

Sona vertelde dat met het ineenstorten van de munt, ze hun spaargeld in dollars zou aanspreken. Echter ze heeft geen toegang tot haar spaarrekening. Van de ene op de andere dag de toegang tot haar vermogen, omdat Libanese banken hun dollarrekeningen bevroren om een run op die banken te voorkomen.

Dan neemt ze ons mee naar de Souks. Drie gebouwen heeft ze mee mogen helpen ontwerpen. En nu staan ze leeg. Ze is meer dan onder de indruk. Tranen wellen op, maar blijven onder de oppervlakte. Alle winkels zijn gesloten, het is een ‘Ghost town’. Ze zet de tour voort, maar is echt van slag.

Sona wordt boos als ze over ‘de regering praat’. De regering ‘zegt’ dat ze geen geld heeft. Maar dat gelooft ze niet. Het geld ligt ergens in het buitenland. 

Er is geen duidelijke oplossing in zicht hier. De premier en zijn kabinet zijn afgetreden na de enorme explosie afgelopen augustus, en het is tot nu toe niet gelukt om een regering te vormen. Dus doet de interim-premier van de regering een beroep op de internationale gemeenschap voor fondsen. Maar die internationale gemeenschap heeft zich in het verleden gebrandmerkt. Ze hebben hulp verspild zien worden door incompetentie en corruptie. Dus willen ze grote hervormingen die de politici niet willen doorvoeren. Libanon staat er op dit moment derhalve alleen voor.

Je ziet ook de ineenstorting van de infrastructuur. Er zijn verschrikkelijke lange stroomonderbrekingen hier, evenals de brandstoftekorten, maar ook kritieke entiteiten. Zo is bijvoorbeeld het Libanese leger nu afhankelijk van buitenlandse hulp om zijn troepen van voedsel te voorzien. 

-Op dag drie van ons bezoek, kondigde een vooraanstaand medisch centrum en een van Libanon’s oudste en meest prestigieuze universitaire ziekenhuizen gewaarschuwd dat het in minder dan 48 uur zou kunnen worden gedwongen te sluiten wegens brandstoftekort, waardoor het leven van zijn ernstig zieke patiënten in gevaar zou komen.-

We sluiten de middag af met een late lunch bij Babel. Daar ervaar je nog een klein beetje van het toeristische mekka. Sona geeft aan dat haar Rotary Club Beirut Cosmopolitan een aantal ‘humanitarian projects’ heeft, waar ze nu hulp bij wenst. Ze hebben medische apparatuur nodig en voor de scholen – iPads en laptops. Want op dit moment wordt nog volledig online lesgegeven, als ze dus elektriciteit hebben. We gaan kijken of we haar hierbij kunnen helpen. Met heel veel indrukken en gedachten komen we aan in ons appartement. We nemen de trap, want als de elektriciteit uitvalt, wil je niet in de lift zitten. ‘Then you die’, dat vertelt Courtney dood leuk de eerste keer dat we in de lift zitten. Daarna was de liefde voor de lift voor mij wel een beetje over.

Twee dagen in Beiroet, nog drie dagen te gaan…..

Foto credits: Courtney Bonneau

Geen reactie's

Geef een reactie